KATARYNK A. Na ulicy Miodowej, codzień około południa można było spotkać jegomościa w pewnym wieku, który chodził z placu Krasińskich ku ulicy Senatorskiej. Latem, nosił on wykwintne, ciemno-granatowe palto, popielate spodnie od pierwszorzędnego krawca, buty, połyskujące jak zwierciadła — i — nieco wyszarzany cylinder. b) Faza realizacyjna. 1. Nauczyciel uruchamia prezentację multimedialną „Malarstwo renesansu – sylwetki i dzieła wybranych artystów”. 2. W trakcie przedstawiania dzieła danego artysty, nauczyciel dokonuje opisu, zwraca uwagę na ważne szczegóły w obrazie, ewentualnie omawia historię obrazu (załącznik c). Piosenka takie smutne masz oczy kochana - Tekściory.pl – sprawdź tekst, tłumaczenie twojej ulubionej piosenki, obejrzyj teledysk. Page 2 Read "Ma takie piękne oczy." from the story Przyjaciel mojego braciszka. [ZAKOŃCZONE] Do Poprawki by misia3312 (JEDYNA.W.SWOIM.RODZAJU) with 5,982 read Gdy raz skrzesał ognia, zjawiał się pies siedzący na skrzyni z miedziakami, gdy dwa razy potarł krzesiwo, przybywał pies z srebrem, a za trzecim razem pies z złotem. Żołnierz przeniósł się znowu do paradnych pokoi, przywdział piękne suknie, a przyjaciele przyznali się doń na nowo i byli zeń dumni. Colorado Stars - Twe Piękne Oczy (Karaoke + tekst)Tekst:O O O O Aj jaj jaj jajDziś cudowny nastrój znów dopada mnieCzuję że dziś będę tańczyć aż do ranaty mo W idzę blask słodki patrząc w twoje oczy, Bo moje grubym przysłonione mrokiem, A kiedy równym idę z tobą krokiem, Lekkie mi brzemie co mię zawsze tłoczy. Twojemi skrzydły ulatam ze świata, Twój duch mnie niesie w przestwór niedosiężny; Gdy każesz drżący bywam, albo mężny; Goreję w zimie a ziębnę śród lata. HULANKA – Miał takie piękne oczy (Audio) przez Ania 25 kwietnia 2019. 25 kwietnia 2019. Loading Oceń piosenkę Z kad masz takie piękne oczy - Tekściory.pl – sprawdź tekst, tłumaczenie twojej ulubionej piosenki, obejrzyj teledysk. Plik Shazza Miał Takie Piękne Oczy.mp3 na koncie użytkownika Hurrem15 • folder ═ Disco polo • Data dodania: 13 cze 2016 Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb. hOwt. Fot. Eva ElenaTatiana Țîbuleac (ur. 1978 r. w Kiszyniowie)Mołdawsko-rumuńska pisarka i dziennikarka. Studiowała na Wydziale Dziennikarstwa i Komunikacji Państwowego Uniwersytetu Mołdawskiego. Pracowała jako reporterka, redaktorka i prezenterka telewizyjna. Zaangażowana w działalność UNICEF-u. Od 2008 r. mieszka w w 2014 r. zbiorem opowiadań Fabule moderne (Opowieści współczesne). W 2017 r. ukazała się jej pierwsza powieść – Lato, gdy mama miała zielone oczy – za którą otrzymała nagrodę Związku Pisarzy Mołdawskich, nagrodę rumuńskiego magazynu literackiego „Observator Cultural” oraz Nagrodę Licealistów przyznawaną na Międzynarodowym Festiwalu Literatury i Przekładu FILIT w Jassach. Książka została przetłumaczona na język francuski, hiszpański, niemiecki, bułgarski i norweski. W Hiszpanii była nominowana do kilku prestiżowych nagród literackich i zdobyła wiele wyróżnień. Najnowsza powieść autorki, Grădina de sticlă (Szklany ogród), otrzymała w 2019 r. Europejską Nagrodę MałeckiAbsolwent filologii rumuńskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dla Wydawnictwa Książkowe Klimaty przełożył Bliskość Marina Mălaicu-Hondrariego (2015) oraz Od dwóch tysięcy lat Mihaila Sebastiana (2020). Mieszka w ranka, gdy nienawidziłem jej bardziej niż kiedykolwiek, mama skończyła trzydzieści dziewięć lat. Była mała i gruba, głupia i brzydka. Najbardziej bezużyteczna ze wszystkich matek, jakie dotąd istniały. Przyglądałem się jej przez okno: sterczała przed bramą szkoły jak żebraczka. Zabiłbym ją odłamkiem myśli. Obok mnie, cisi i spłoszeni, przechodzili rodzice. Smutna zbieranina sztucznych pereł i tanich krawatów, która przylazła, żeby zabrać swoje nieudane dzieci, schowane tu przed światem. Oni chociaż się wysilili i weszli do środka. Mama miała gdzieś i mnie, i to, że jednak ukończyłem się jej pomęczyć przez jakąś godzinę. Obserwowałem, jak najpierw drepcze nerwowo tam i z powrotem wzdłuż ogrodzenia i jak potem stoi w miejscu, niemal płacząc – niby ktoś, komu wyrządzono wielką zszedłem nawet wtedy. Przylgnąłem twarzą do okna i gapiłem się na nią, aż wyszli wszyscy uczniowie – łącznie z Marsem na wózku i sierotami, na które poza szkołą czekały tylko narkotyki albo zakłady mój najbliższy przyjaciel, pomachał do mnie i krzyknął, żebym w wakacje nie popełniał samobójstwa. Był z rodzicami, którzy w mgnieniu oka sprzedaliby go na organy, gdyby się nie bali, co ludzie powiedzą. Mama Jima, ładna i perłowa, w modnie wycieniowanej fryzurze, śmiała się długo z uniesionym podbródkiem. Zaśmiała się też nasza psychotyczna wychowawczyni, i nauczyciel od matmy, i dyrektorka – jedyna normalna osoba w całej szkole. Właściwie to wszyscy zanieśliśmy się śmiechem, jakbyśmy usłyszeli dobry żart – bo naprawdę to był dobry żart. Nie musieliśmy udawać, gdy byliśmy wśród ostatni dzień szkoły nasi nauczyciele i tak rechotaliby ze wszystkiego, byle tylko zobaczyć, jak wyjeżdżamy. Jeśli nie na zawsze, to przynajmniej na lato – czas, kiedy połowa z nich próbowała znaleźć sobie inną pracę. Niektórym się udawało i wtedy znikali bez śladu. Inni, ci mniej obrotni, każdej jesieni musieli jednak wracać i stawać naprzeciw tych samych diabolicznych uczniów, których tak nie znosili i których się bali. Odkleiłem twarz od szyby jak zużytą kalkę. Wreszcie byłem wolny, a moja przyszłość prezentowała się wzniośle niczym udekorowany powoli iść schodami w dół. Na drugim piętrze przystanąłem obok gabinetu psychiatryczki i na ścianie wyryłem kluczami „KURWA”. Gdyby ktoś mnie zauważył, powiedziałbym, że to moje podziękowania za wszystkie lata konsultacji. Korytarze były jednak opustoszałe – jak po trzęsieniu ziemi. W naszej szkole nie zagrzewały miejsca nawet parterze, jak psia kupa, tkwił Kalo, mój drugi przyjaciel. Palił papierosa, czekając na jakąś dalszą ciotkę, która miała go wziąć na tydzień do siebie. Mama Kalo wyjechała do Hiszpanii, żeby masować ruskiego oligarchę – to wersja Kalo, oczywiście. Wszyscy poza nim wiedzieli, czym zajmuje się jego matka, ale nie mówili o tym, bo był z niego porządny chłopak. Serio. Nieco opóźniony, ale go, co będzie robił po wizycie u ciotki, a przed naszym wypadem do Amsterdamu. Odparł, że nie będzie robił niczego. Czyli jak my wszyscy. Byliśmy niczym, robiliśmy nic. Podczas wszystkich lat w tej szkole nie słyszałem ani razu, żeby jakiś kolega chwalił się wakacjami, tak jakby oprócz szaleństwa dotknął nas też trąd. Wystarczało nam, że mogliśmy spędzić lato spuszczeni ze smyczy i bez kagańca. Po co jeszcze je opłacać? Nagle poczułem wstręt do Kalo, do Jima, do siebie. Ludzkie strzępy – oto czym byliśmy. Polipy i cysty, w dodatku już usunięte. A zgłaszaliśmy pretensje do bycia żywymi nerkami i sercami. Zawsze lubiłem anatomię. Pewnie mam to po mamie, która powinna była uczyć w szkole biologii, a która została sprzedawczynią precli. Po tacie nie mam że Kalo jest nieco oklapły i że unika mojego wzroku, więc zatrzymałem się przy nim i wypaliliśmy razem papierosa. Potem przypomniałem sobie jego siostrę, która w Irlandii wyszła za jakiegoś farmera. Spytałem, dlaczego nie pojedzie do niej zamiast do ciotki. Wytłumaczył mi jak idiocie: jedzie, no jasne, że jedzie, siostra już mu wysłała limuzynę, przecież nie może się doczekać, żeby trzymać u siebie „pomyleństwo”. Na pożegnanie trzepnąłem go w głowę i powiedziałem, że widzimy się za dwa tygodnie na dworcu i że ma nie przewalić wszystkich pieniędzy. Kalo odparł po prostu, że gdy tylko mnie zobaczyła, zaczęła krzyczeć, żebym ruszał się szybciej, bo nie opłaciła parkingu. Wyciągnąłem kolejnego papierosa i paląc, wsiadłem do samochodu.– Znowu palisz trawkę, znowu palisz trawkę – usłyszałem, jak mówi pod okno i splunąłem w kierunku szkolnej bramy. Szkoła za nami zaczęła się zmniejszać – razem z tymi siedmioma latami życia, tak głupio tam przegranymi. Nic się nie zmieniło. Mika wciąż była martwa, a ja nadal chciałem bić innymi defektami mama była zawsze olśniewająco biała, tak jakby przed snem ściągała skórę i przez noc trzymała ją w wannie ze śmietaną. Jej skóra nie miała żadnej zmarszczki ani pieprzyka. Nie wydzielała zapachu, nie miała włosów ani innych śladów normalności. Zastanawiałem się czasem, czy mama nie jest tylko ożywionym kawałkiem pach wyrastały jej dwie piersi, przypominające piłki do rugby wycelowane w różne kierunki, a z głowy – włosy lalki, na ogół splecione w syreni warkocz. Ten jej warkocz doprowadzał mnie do szału, był też ulubionym tematem dyskusji chłopaków ze szkoły.„Syrena w rui”, gadali o niej wszyscy, zarykując się ze śmiechu, gdy przychodziła odebrać mnie po lekcjach. Tata nazywał ją „głupią krową”. Nowa kobieta taty – „kiełbasą”. I tylko ja musiałem do niej mówić „mamo”.Do dziś zresztą – a jestem teraz niemal w tym samym wieku co ona wtedy – nie spotkałem gorzej ubranej kobiety. Nawet w ciągu tych dwóch lat, gdy po wypadku mieszkałem w pobliżu fabryki przetworów rybnych na północy Francji. Wyobraźcie sobie setkę brzydkich kobiet co dzień ubierających się tylko po to, by zabijać kraby, krewetki, langusty i inne paskudztwa. Mama ubierała się jeszcze żałośniej. Była też brzydsza. W swoich spodniach, bluzkach i halkach wyglądała pokraczniej niż wszystkie pracownice fabryki i śmierdzące skorupiaki razem mógł, w ułamku sekundy zamieniłbym ją na jakąkolwiek inną matkę. Chociażby na matkę pijaczkę, albo i na taką, która dzień w dzień spuszczałaby mi manto. Pijatyki i lania musiałbym znosić tylko ja, podczas gdy szkaradność i syreni warkocz zobaczyć mógł każdy. Widziały je chłopaki ze szkoły. Widzieli je nauczyciele i wszyscy z sąsiedztwa. Najgorsze jednak, że widziała je gdy wieczorem wracaliśmy po lekcjach do domu – ja nie odzywając się całą drogę, ona nieprzerwanie papląc bzdury – nie mogłem jej ścierpieć. Miałem ochotę upchnąć ją w pralce i nastawić program gotowania. Zamknąć w zamrażarce i wyciągnąć stamtąd rozkruszoną. Napromieniować. W tamtych chwilach, gdy pod powiekami migały mi wykrzywione od śmiechu twarze kolegów i maślane oczy Jude, gustującej w sprośnych żartach chłopaków, chciałem widzieć mamę że wszyscy się ze mnie śmieją. Że chłopaki spluwają, gdy przechodzę w pobliżu, a Jude mną pogardza. Że jestem niczym i że byłoby przyzwoiciej, gdybym poszedł sobie w cholerę i się utopił albo powiesił, albo zastrzelił, albo cokolwiek innego. Ponieważ wszystko byłoby lepsze od bycia tym, czym byłem: odrażającym wytworem niedorzecznie białego tym, co wniósł w moje życie ojciec, wolałem nawet nie myśleć. Na samo jego wspomnienie zbiera mi się na wymioty. Tata pozbył się mamy, porzucając ją dla jednej Polki z kolczykiem w języku. Rozwiódł się, bo gdyby ją zabił – jak wolał i jak byłoby szybciej – trafiłby do pudła. Mnie też by zabił, gdyby nie był pewien, że i tak wkrótce był szybki i korzystny dla niego. Mama, frajerka, myślała jednak, że to ona wygrała. Przez tydzień wydzwaniała do jedynej przyjaciółki, sprzedawczyni, i opowiadała, jak to zmiażdżyła i unieszczęśliwiła tego dupka, skoro udało jej się mnie zatrzymać przy sobie. Jedynie babcia wiedziała, co jest grane, choć nie pisnęła mamie ani słowa. „Niech też się z czegoś cieszy – rzuciła do mnie. – Daj spokój”.Nie chcę sobie nawet wyobrażać, jak bardzo cieszył się tata, gdy usłyszał werdykt. Pewnie ze szczęścia zrobił pod siebie. W jednej chwili pozbyć się dwojga ludzi, za których śmierć byłbyś gotów zapłacić – niezły fart jak na zwykłego kierowcę przedstawiała się mama tego ranka, gdy ukończyła trzydzieści dziewięć ją na przemiał, a zacząłbym od włosów. Tylko jedna rzecz nie pasowała w całej tej historii – oczy. Mama miała zielone oczy, tak piękne, że marnowanie ich na tę sfermentowaną twarz wydawało się grubą mamy były błędem5Dalsza część dostępna w wersji pełnejSpis treści:OkładkaKarta tytułowaRozdział 1Rozdział 2Rozdział 3Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Rozdział 27 Rozdział 28 Rozdział 29 Rozdział 30 Rozdział 31 Rozdział 32 Rozdział 33 Rozdział 34 Rozdział 35 Rozdział 36 Rozdział 37 Rozdział 38 Rozdział 39 Rozdział 40 Rozdział 41 Rozdział 42 Rozdział 43 Rozdział 44 Rozdział 45 Rozdział 46 Rozdział 47 Rozdział 48 Rozdział 49 Rozdział 50 Rozdział 51 Rozdział 52 Rozdział 53 Rozdział 54 Tytuł oryginału: Vara în care mama a avut ochii verziRedakcja: Olga CzernikowKorekta: Szczepan Kulpa, Magdalena WołoszynOpieka redakcyjna: Urszula PieczekProjekt okładki: Anna WaligórskaProjekt układu typograficznego: Mimi Wasilewska© Copyright by Editura Cartier, 2016© Copyright for the Polish translation by Dominik Małecki, 2021© Copyright for the Polish edition by Książkowe Klimaty, 2021Dofinansowano ze środków Rumuńskiego Instytutu Kultury w BukareszcieISBN 978-83-66505-33-9Książkowe [email protected]Promocja: [email protected]Sprzedaż: [email protected]Na zlecenie przygotowała Katarzyna Rek ąc Miał takie piękne oczy Shazza Ta piosenka jest dostępna tylko z iSing Plus Za mały ekran 🤷🏻‍♂️ Rozszerz okno swojej przeglądarki, aby zaśpiewać lub nagrać piosenkę Dostosuj przed zapisaniem Wczytywanie… Własne ustawienia efektu Głośność Synchronizacja wokalu Gdy wokal jest niezgrany z muzyką! Tekst piosenki: Miał takie piękne oczy Teskt oryginalny: zobacz tłumaczenie › Tłumaczenie: zobacz tekst oryginalny › Najważniejsze w życiu jest,By uśmiechać się do siebieZ byle czego cieszyć się,Zawsze mieć otwarte serceJeszcze tego pragnę byśMiał takie piękne oczyTakie piękne oczy miał,I byś mnie mocno kochał,Tak jak kocham kocham ciebie ja,Miał takie piękne oczy,Takie piękne oczy miałI byś mnie mocno kochał,Tak jak kocham kocham ciebie jaZłym humorom powiedz nieOdgoń wszystkie złe demony,Zobacz tyle słońca jestTyle ślońca z każdej stronyJeszcze tego pragnę byśMiał takie piękne oczyTakie piękne oczy miał,I byś mnie mocno kochał,Tak jak kocham kocham ciebie ja,Miał takie piękne oczy,Takie piękne oczy miałI byś mnie mocno kochał,Tak jak kocham kocham ciebie jaMiał takie piękne oczyI byś mnie mocno kochałTakie piękne oczy,Takie piękne oczy miałI byś mnie mocno kochałMiał takie piękne oczy Brak tłumaczenia! Pobierz PDF Słuchaj na YouTube Teledysk Informacje Shazza, właściwie Magdalena Pańkowska (ur. 29 maja 1967 roku w Pruszkowie) – polska piosenkarka, niegdyś przedstawicielka nurtu polskiej muzyki tanecznej disco polo, a obecnie dance. Ukończyła średnią szkołę muzyczną w klasie fortepianu oraz technikum elektroniczne. Karierę rozpoczynała pod koniec lat 80-tych w zespole Toy Boys. W 1993 roku rozpoczęła karierę solową. Wtedy to na rynku pojawiła się jej pierwsza solowa kaseta - "Sex Appeal". Read more on Słowa: brak danych Muzyka: brak danych Rok wydania: brak danych Płyta: brak danych Ostatnio zaśpiewali Inne piosenki Shazza (9) 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 komentarzy Brak komentarzy Piękno, które ma największą wartość LUDZIE lgną do osób, które postrzegają jako atrakcyjne. Ale co tak naprawdę decyduje o tym, czy jesteś atrakcyjny? Przecież na wrodzone cechy zewnętrzne można bezpiecznie wpływać tylko do pewnych granic. A uroda i tak przemija — obecnie wszyscy doświadczamy niekorzystnych skutków starzenia się i chorób. Czy istnieje piękno, które ma większą wartość, jest trwałe i osiągalne? Piękno wewnętrzne Z Biblii wynika, że dla naszego Stwórcy, Jehowy Boga, ogromne znaczenie ma piękno wewnętrzne. Rozważmy kilka przykładów. Kiedy Jehowa polecił Samuelowi namaścić na króla Izraela jednego z synów Jessego, prorok zwrócił uwagę na przystojnego Eliaba. Pomyślał sobie: „Zapewne ten jest pomazańcem Pana”. Jehowa powiedział mu jednak: „Nie patrz na jego wygląd i na jego wysoki wzrost; nie uważam go za godnego. Albowiem Bóg nie patrzy na to, na co patrzy człowiek. Człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce” (1 Samuela 16:6, 7, Biblia warszawska). Na króla został wybrany najmłodszy z braci, Dawid. Choć był mężczyzną „o pięknych oczach i przystojnym z wyglądu”, najwyraźniej nie miał równie świetnej prezencji jak jego starsi bracia. Niemniej „od tego dnia zaczął na Dawida oddziaływać duch Jehowy”. Co prawda niedoskonały Dawid popełniał poważne błędy, ale miał dobre serce i do końca życia wiernie służył Bogu (1 Samuela 16:12, 13). Niewątpliwie był atrakcyjny w Jego oczach przede wszystkim ze względu na piękno wewnętrzne. Dla kontrastu pomyślmy o jednym z synów Dawida, Absalomie. Pomimo nieprzeciętnej urody okazał się człowiekiem odpychającym. W Biblii czytamy o nim: „A w porównaniu z Absalomem nie było w całym Izraelu tak pięknego mężczyzny, którego by tak bardzo sławiono. Nie miał żadnej wady od spodu stopy aż po czubek głowy” (2 Samuela 14:25). Niestety, pobudzany niezdrowymi ambicjami, zbuntował się przeciw własnemu ojcu i uzurpował sobie prawo do tronu. Współżył nawet z nałożnicami ojca. W rezultacie ściągnął na siebie gniew Jehowy i umarł w męczarniach (2 Samuela 15:10-14; 16:13-22; 17:14; 18:9, 15). Czy chciałbyś przyjaźnić się z Absalomem? Z pewnością nie. Był przecież człowiekiem odrażającym. Uroda nie rekompensowała jego arogancji i nielojalności ani nie uchroniła go przed upadkiem. Z drugiej strony w Biblii znajdujemy liczne przykłady mądrych i ujmujących osób, o których wyglądzie nie wspomniano ani słowem. Najważniejsze było niewątpliwie ich piękno wewnętrzne. Urok pięknej osobowości Czy piękno wewnętrzne przyciąga innych? Georgina, która jest mężatką już prawie 10 lat, opowiada: „Przez wszystkie te lata mąż ujmuje mnie swą uczciwością i szczerością. Najważniejsze jest dla niego uznanie w oczach Bożych. A to przekłada się na życzliwe i serdeczne postępowanie. Liczy się z moim zdaniem przy podejmowaniu decyzji. Wiem, że mnie ceni i naprawdę kocha”. Daniel, który ożenił się w roku 1987, mówi: „Moja żona jest urocza. Podoba mi się nie tylko z wyglądu. To jej osobowość sprawia, że kocham ją coraz mocniej. Zawsze myśli o innych i stara się wyświadczać im dobro. Ma cenne przymioty chrześcijańskie. Dzięki temu jest nam razem wspaniale”. W obecnym świecie wiele spraw ocenia się bardzo płytko, ale nie warto skupiać się na cechach zewnętrznych. Musimy zrozumieć, że osiągnięcie idealnego wyglądu jest trudne albo wręcz niemożliwe — a ponadto ma bardzo znikomą wartość. Można jednak rozwijać u siebie cenne przymioty, które decydują o prawdziwym pięknie wewnętrznym. Biblia powiada: „Wdzięk bywa fałszywy, a uroda — próżna; lecz niewiasta, która boi się Jehowy — ta zapewnia sobie sławę”. Księga ta ostrzega również: „Jak złoty kolczyk do nosa tkwiący w ryju świni, taka jest kobieta piękna, lecz odrzucająca rozsądek” (Przysłów 11:22; 31:30). Słowo Boże pomaga nam doceniać „ukrytą osobę serca w niezniszczalnej szacie cichego i łagodnego ducha, który ma wielką wartość w oczach Boga” (1 Piotra 3:4). Takie piękno jest nieporównanie ważniejsze niż ładny wygląd. I każdy może je osiągnąć. [Ilustracje na stronach 8, 9] Szlachetne przymioty przydają więcej uroku niż jakiekolwiek zabiegi kosmetyczne